"Even Apeldoorn bellen." Centraal Beheer gebruikt het sinds 1986. Veertig jaar. Iedereen in Nederland weet wat ermee bedoeld wordt.
Zet daar eens tegenover hoe lang een marketingbaas blijft. Volgens Spencer Stuart zit een CMO bij een groot Amerikaans bedrijf gemiddeld vier jaar op zijn plek, bij consumentenmerken drieënhalf. Elke nieuwe baas wil iets achterlaten: een nieuw verhaal, een nieuwe campagne, een nieuw logo. Zo verdwijnt er regelmatig iets wat jaren nodig had om in hoofden te komen.
Het verhaal is niet sleets
Ik heb het vaak meegemaakt, en niet alleen bij nieuwe marketingdirecteuren. Ook klanten die al jaren aan het roer zitten, vinden hun eigen verhaal op een gegeven moment sleets. Ze worden moe van het steeds weer vertellen. Ze hebben gewoon zin in een opfrisbeurt.
Begrijpelijk. Jij hoort je eigen verhaal elke dag: in elke vergadering, elke presentatie, elke campagne. Je klant hoort het af en toe, tussen duizend andere merken door. Waar jij het al lang zat bent, begint het bij hen net te landen.
Wat je weggooit
Een merk leeft in de associaties die mensen erbij hebben. Een kleur, een zin, een vorm, een stem. Die associaties roepen een emotie op. En die emotie gooi je niet weg omdat je op een hippe trein wilt springen.
Tropicana deed het in 2009. Het bekende sinaasappelpak met het rietje maakte plaats voor een strak, modern ontwerp. Binnen zeven weken daalde de verkoop met twintig procent. Het bedrijf draaide het terug en gaf toe dat het de band van klanten met de oude verpakking had onderschat. In 2024 deed het hetzelfde met een nieuwe fles. De verkoop zakte weer.
Mark Ritson vertelde in zijn Mini MBA over Veuve Clicquot. Het champagnehuis gebruikt sinds 1877 een geel etiket. Op een gegeven moment wilde men ervan af: men was het zat. Ritson ging ervoor liggen. Terecht: dat geel ís het merk.
Weggooien, en dan terughalen
Als merkenthousiasteling begrijp ik soms gewoon niet waarom iets bij het grof vuil wordt gezet. Neem "Biertje?" van Heineken. Sinds skileraar Rudi in 2002 een skihut binnenliep, kent heel Nederland het. Toch verdween het een tijd uit beeld. Marc Oosterhout vraagt zich in zijn boek Merklogica hetzelfde af. In 2021, toen de terrassen na corona weer opengingen, haalde Heineken Rudi terug met #FirstBiertje.
MediaMarkt deed iets vergelijkbaars. In oktober 2025 haalde het "Ik ben toch niet gek!" weer van stal. MediaMarkt schreef er zelf bij dat het de consistentie en herkenbaarheid moest versterken. Die had je met een slogan van decennia al.
Wie bewaakt het fundament?
Wat doe je als merkverantwoordelijke als er een nieuwe baas komt die iets nieuws wil, of als de directie het eigen verhaal zat is? Of je nu bij marketing zit of bij communicatie, het antwoord is hetzelfde.
Ga analytisch te werk. Kijk welke associaties je merk heeft en welke ervan werken, voordat iemand iets weggooit. En maak jezelf niet belangrijk: het gaat niet om jouw stempel, maar om wat het merk in hoofden heeft opgebouwd.
Laat je ook niet overrompelen door bureaus die iets nieuws willen brengen. Dat is hun werk, en soms is iets nieuws ook echt nodig. Maar maak de kaders van vernieuwing helder. Maak expliciet aan welk fundament je niet zit. Leg het vast, en geef het mee bij elke briefing.
Vernieuwen mag. Maar wie aan het fundament zit, moet kunnen uitleggen waarom. "Ik ben het zat" is geen reden.
Bronnen:
