Vorige week ging het in de podcast POM over AI die rechtstreeks met allerlei systemen kan praten. In een zijlijntje zei Alexander Klöpping iets wat bij mij bleef hangen. Iedereen met een idee kan nu zelf iets bouwen. Zie je als medewerker hoe het in je eigen bedrijf beter kan, dan heb je dat vrij snel werkend. Maar alleen op kleine schaal. Moet het groter, dan heb je toch weer het oude systeem nodig. En dat is traag.
Ik heb dat zelf meegemaakt.
Vibe coden is makkelijk
In mijn tijd bij Brand Potential bouwden we voor een grote klant een systeem om de manier van werken efficiënter te maken: briefen, debriefen en het hele projectmanagement eromheen. Het doel was simpel: 30 procent efficiënter werken.
Het proces kenden we door en door, dus dat konden we makkelijk in kaart brengen. Op basis daarvan vibe-coden we een prototype, en vrij snel stond er een werkende live demo.
Maar daarmee heb je nog geen product dat aan alle veiligheidseisen voldoet. Dat begint daarna pas. Je hebt akkoord nodig op resources, op scope, op medewerking van IT en weet ik veel wat. Dan gaat het toch weer ouderwets om draagvlak organiseren.
We kwamen tot een pilotproject. Of het daarna echt is geïmplementeerd, weet ik niet. Ik was toen al weg.
Het enthousiasme moet de overdracht overleven
Het is ontzettend tof als mensen zelf gaan experimenteren, ontwikkelen en bouwen. Dan moet je niet hebben dat hun idee in dat supertrage, logge systeem terechtkomt en daar langzaam doodgaat.
Het trage systeem zal zich dus ook moeten aanpassen. Daar is geen nieuw comité voor nodig, wel een proces: een vaste route waarlangs het idee van één medewerker snel wordt gewogen, budget krijgt en een antwoord.
Iemand had het al bedacht
Zo ver was ik zelf gekomen. Toen las ik me wat verder in, en kwam ik uit bij Ethan Mollick. Ja, die. De Amerikaanse hoogleraar die in elk tweede stuk over AI wordt geciteerd, en wiens nieuwe boek toevallig net verscheen bij de uitgeverij van diezelfde podcast. Hij heeft het over precies hetzelfde, alleen met andere woorden.
Mollick ziet in veel organisaties wat hij secret cyborgs noemt: medewerkers die stiekem AI gebruiken en daar een stuk beter door werken, maar het niet vertellen. Ze zijn bang voor gedoe of voor wat collega's ervan vinden.
Volgens hem heb je drie dingen nodig. Leiding die richting geeft. De medewerkers zelf, want daar komen de beste ideeën vandaan. En een plek die de experimenten van een paar mensen omzet in iets voor de hele organisatie. Hij noemt dat het lab. Ik noemde het een proces.
Wie zit er aan tafel?
Hier wordt het voor mij interessant. In mijn vorige column schreef ik dat de communicatiebranche te tevreden is met zichzelf. Bij AI zie je dat terug: communicatie zit niet aan tafel.
Terwijl Mollicks probleem in de kern geen technisch probleem is. Mensen houden hun experimenten voor zich omdat het niet veilig voelt of niets oplevert om ze te laten zien. Dat veranderen is geen vraag voor IT. Dat is een communicatievraag.
Het proces regelt het beslissen. Communicatie zorgt dat mensen durven te laten zien wat ze gebouwd hebben, dat de makers gezien worden, en dat een "nee" uitgelegd wordt, zodat ze de volgende keer gewoon weer gaan bouwen.
En ja, in mijn eerste column was communicatie zelf het trage systeem: reviewrondes waarin alles erbij komt en zelden iets af gaat. Maar juist daarom kent het vak dat systeem van binnenuit. En weet het hoe je erdoorheen komt.
Wacht niet op een uitnodiging
Zoek de mensen op die nu al bouwen. Vraag waar hun idee vastloopt. En bied aan om dat stuk te organiseren.
Een demo bouw je vrij snel. Zorgen dat het meer wordt dan een prototype, dat is ons vak.
Bronnen:
