JGJos Govaart
Column · 28 oktober 2026 · 5 minuten lezen

Stuur je baas toch maar wat vaker naar buiten.

Een optreden dat niet perfect is, wordt je echt wel vergeven. Een lege stoel niet.

Tekening: een poppetje met een rode cape leunt vanuit een klein bootje ver naar voren en wijst boos roepend naar een groot zeilschip. Op dat schip kijkt een klein, zwetend poppetje over de reling. Boven het water staan een rode zon en twee meeuwen.

In Een podcast over media bespraken Alexander Klöpping en Ernst-Jan Pfauth onlangs het nieuwe boek over bunq-oprichter Ali Niknam, met een van de auteurs, NRC-journalist Stijn Bronzwaer. In een zijpad vertelde Klöpping hoe raar hij het destijds vond dat iedereen zo gefascineerd was door het feit dat Blendle nog geen winst maakte. Het bedrijf was aan het bouwen en investeren, dat hoort erbij. En hij begreep niet waarom zo’n klein bedrijfje zoveel aandacht en vragen kreeg.

Alleen zag niemand een klein bedrijfje. Iedereen zag Alexander Klöpping. En die is niet zo klein.

Het boegbeeld was groter geworden dan het bedrijf, en had het zelf niet door. Knap dat hij dat nu zo eerlijk benoemt.

Wat onderzoek zegt

Love, Lim en Bednar onderzochten wat de reputatie van een CEO doet met die van het bedrijf. Een CEO met een goede reputatie helpt het bedrijf, soms flink. Krijgt de baas slechte pers, dan krijgt het bedrijf die er gratis bij. Maar alleen vaak in de krant staan levert niets op.

Lastig, want tumult en gedoe scoren in de media, en dat is zelden positief. Je hoeft ook helemaal niet te streven naar grote uitschieters. Met een reeks kleine piekjes bereik je waarschijnlijk meer.

Hayward, Rindova en Pollock schreven in 2004 een paper met een titel die ik boven elke directiekamer zou hangen: Believing one’s own press. Journalisten schrijven graag alles wat een bedrijf doet toe aan die ene persoon bovenin. Dat leest lekker. Maar gaat die persoon het zelf geloven, dan wordt hij overmoedig en gaat hij te lang door met wat hem ooit beroemd maakte.

Kijk naar Elon Musk. Eerst de man die elektrisch rijden sexy maakte, nu de man om wie mensen hun Tesla liever niet meer voor de deur parkeren. Steve Jobs was geniaal, maar ook behoorlijk eenzijdig. Apple was Jobs. Tot de vraag kwam: en nu?

Founder of aangesteld

Wat mij betreft gooien we in die discussie te makkelijk alle boegbeelden op één hoop. Een oprichter is echt iets anders dan een aangestelde CEO.

Jobs, Musk, Klöpping, en ja, ook Pieter Zwart, al heb ik het over hem nu wel vaak genoeg gehad. Dat is founder energy. Die mensen zíjn het verhaal. Ze hoeven niet te leren hoe hun bedrijf praat, want hun bedrijf praat zoals zij.

Een aangestelde CEO komt binnen in een verhaal dat er al was, en dat er na hem ook nog moet zijn. Die moet het merk dragen, niet worden.

De founder heeft vaak te veel boegbeeld, de aangestelde CEO meestal te weinig. De een mag weleens een stapje opzij doen, de ander weleens een stapje naar voren.

Geven en nemen

Naar buiten treden is iets anders dan een advertentie zetten. Er zit altijd spanning op de inhoud: jij als bedrijf hebt er belang bij dat iets wel of juist niet in het nieuws komt, en de journalist heeft zijn eigen belang. Er wordt weleens gesuggereerd dat het allemaal om goede mediarelaties draait. Ik zie dat net wat anders. Nederland is een pragmatisch land van de inhoud. Je krijgt niks gepubliceerd omdat ze je aardig vinden. Maar je krijgt wel iets voor elkaar als je eerder dienstbaar bent geweest.

Zo heb ik het ook ervaren. Wie geregeld iets geeft wat niet per se zijn eigen belang dient, maar het ook niet schaadt, krijgt vaker iets terug. En wie alleen belt als hij zelf iets wil, hoeft niet op medewerking te rekenen. Die goodwill moet je opbouwen en zorgvuldig bewaken. En daar heb je een directeur voor nodig die af en toe zelf naar buiten komt.

En als het misgaat?

Wie een boegbeeld inzet, moet ook rekenen op de dag dat het misgaat: de baas die zich misdraagt, of die ineens vertrekt. Dan wil je dat er van je merk meer overblijft dan één gezicht.

Spreek daarom vooraf de speelruimte af, met je directie en je raad van commissarissen. Waar mag de CEO over praten, waarover niet, en wie zegt “nu even niet”? Het boegbeeld mag je sterkste speler zijn, maar met één speler win je geen wedstrijd.

Dus

Het Nederlandse bedrijfsleven is opvallend stil in de media. Uit angst voor die ene verkeerde zin, voor bedreigingen, voor wat er op sociale media over je heen komt. Begrijpelijk, want wie zijn nek uitsteekt, krijgt de drek om de oren.

Maar kijk naar Albert Heijn. Bas Hakker en ik bespraken in onze podcast wat er allemaal misging toen de topvrouw bij Jinek aan tafel schoof. En toch bleef vooral hangen dát ze er zat. Een optreden dat niet perfect is, wordt je echt wel vergeven. Een lege stoel niet.

Stuur je baas dus toch maar wat vaker naar buiten, zeker als die geen oprichter is. Zolang je onthoudt dat het boegbeeld het merk draagt, en niet het merk is.

Bronnen

Denkwerk: Jos Govaart · Formulering: samen met AI (T1W2) · Hoe ik AI gebruik

Jos Govaart werkt waar merk en communicatie samenkomen. Meer over Jos

Neem contact op

Alle columns