Ik wilde een eigen website. Fris, een tikje eigenwijs, herkenbaar als van mij. Maar er zat meer achter.
In gesprekken met communicatieafdelingen hoor ik vaak hetzelfde. De afdeling is klein en de agenda zit vol. Het meeste werk is reactief: vragen beantwoorden en de uitvoering rondkrijgen. Aan de dingen die een organisatie verder helpen, komt bijna niemand toe.
Aan de bureaukant speelt iets anders. Jarenlang hebben we strategie en creativiteit voor te weinig weggegeven, in de veronderstelling dat we het met de uitvoering wel terugverdienden. Juist die uitvoering komt door AI onder druk. Dat verdienmodel is dus een beetje kapot.
Ik wilde zelf ervaren wat je met AI wel en niet kunt. Dat lukt alleen door het te doen.
Wat ik bouwde
In ruim een week stond er een systeem. Ik schrijf mijn columns, AI helpt bij het aanscherpen en vertaalt ze naar het Engels. Er komt een tekening bij in mijn eigen stijl. Ik publiceer via een eigen redactieomgeving. De podcast die ik met Bas Hakker maak, zet zichzelf op de site. En een automatische controle houdt fouten tegen voordat ze online komen. Vroeger had ik daar een webbureau, een illustrator en een vertaler voor nodig gehad.
Je moet eisen blijven stellen
Veel technische kennis heb ik niet. Soms koos ik een oplossing omdat die er mooier uitzag, zoals een fraai dashboard of een beheeromgeving waar een simpele opdracht ook volstond. Na een paar rondes kwam ik uit bij wat het beste werkte, maar daar moest ik wel steeds zelf om vragen.
AI levert wat je vraagt. Mijn eerste verzoek om een header voor LinkedIn leverde een collage van eerdere tekeningen op. Prima uitgevoerd, maar iets te makkelijk. Pas toen ik vroeg om een beeld van wat ik doe, kwam er iets waar ik blij mee was. In mijn columns streep ik nog steeds zinnen weg die klinken zoals iedereen klinkt.
Je weet niet wat je niet weet
Lastiger zijn de eisen die je niet stelt, omdat je niet weet dat ze bestaan. Onlangs las ik een post van SEO-specialist Dave Willemstein. Iemand had zijn WordPress-site ingeruild voor een site op maat, gebouwd met AI. Binnen tien weken was het bezoek grotendeels verdwenen. Voor bezoekers zag alles er perfect uit, maar de basis waar zoekmachines op leunen, ontbrak. Niemand had erom gevraagd. Ik had er zelf ook niet aan gedacht.
Je weet maar wat je weet. En met AI kom je in vakgebieden die niet de jouwe zijn.
Volgens mij moet je geen enkele functie volledig aan AI overlaten. Bij de techniek van mijn site doe ik dat nu toch, omdat ik het zelf niet beheers. Idealiter zit er bij elk vakgebied een mens in de loop die het snapt. In mijn eigen vak ben ik dat. Voor de techniek heb ik de lessen uit Daves post als harde eis vastgelegd, al weet ik nog steeds niet zeker of ik daarmee de juiste keuzes maak. Een specialist die meekijkt, blijft beter.
Wie denkt er eigenlijk?
AI bepaalt nooit waar ik over schrijf. Het is mijn mening en mijn visie, niet die van een taalmodel. Strateeg Bert van Loon heeft daar een bruikbare lens voor. Hij kijkt naar twee dingen: waar komt het denken vandaan, en waar komen de woorden vandaan? Bij mij komt het denken van mezelf. De woorden maken we samen, met mijn hand aan het stuur. In zijn termen heet dat T1W2. Dat geldt ook voor deze column.
Dus
Wat een communicatiedirecteur hiermee kan? De lat hoger leggen. Begin met de vraag wat je zou doen als je onbeperkt mensen en middelen had. Wat zie je dan voor je? En kom daar vervolgens zo dicht mogelijk bij.
Dat hoeft niet allemaal tegelijk, en je moet als mens blijven begrijpen en dirigeren wat er gebeurt en waarom. Maar de ambitie mag fors omhoog.
Bronnen:
- Bert van Loon, Thinking × Wording: a lens for writing with AI on purpose
